karimlan

uukitin ko itong damdamin

sa alikabok ng hangin

walang bigat, walang tinig

sa lalim ng dilim

                          sa kawalan ng lihim

tula ng bula

ano ang hinahanap
         ng madalas sa minsan
         ano ang timbang
                  ng balat sa laman
                  ano ang tinig
                          ng bulong na hiling
                          ano ang tunog
                                   ng lagaslas ng lalim
ano ang halaga ng dilim
kung walang nakikinig sa kwento ng bituin
                                           ang diwa ay naglalahong bula
                          kapag hindi inangkin ng salitang makata

sa aking alamat

pumanaw tayo sa dalampasigan

magiliw ang alon
nung sumisid tayo sa lalim

hindi ka na muling umahon
iniwan mo ako sa baybayin

pangahas tayong nangarap

tuklasin ang ating salamangka
hamunin ang mga akala

bakit hindi ka nagpaalam
ng tinawag ka ng bulong

nakita mo na ba ang liyab ng dagat
nasagot mo na ba ang mga bugtong

naaninag kita sa dapithapon ng minsan
sa bungad ng dumarating at lumilisan

naghihintay ka pa ba
naalala mo pa ba tayo
ako na naging ikaw
ikaw na laging ako

pumanaw tayo sa dalampasigan
nakahimlay sa agos ng alinlangan

takipsilim

pinilit kang hindi mahalin
                                                        at nagdilim ang mga bituin

unos

      magbabaha ng luha
       ang tigang na lupa

     sa dugo ng kahapon
   amuhin ang daluyong

daan

may hiwaga ang daan

sa naghahanap ng kabuluhan

ligaw

matagal na akong naglalakbay
                                 dumadaan
               wala pang nararating

masalimuot ang biyaheng ito
                              paikot-ikot
                 sadyang maliligaw

                                                                    lalo’t malayo ang tingin

binhi

                       

               

     

ito ay isang
               pagbabalik
      sa kandungan
ng mga panaginip